«Φωτογράφισα τη Βασιλική Τσόλκα πριν από τρία χρόνια, στη μικρή εκκλησία της Αγίας Αγάθης, στη Σταμνά. Τη γνώριζα από τα παιδικά μου χρόνια.
Το καλοκαίρι, όταν φτάναμε στο χωριό, τη χαιρετούσα περνώντας μπροστά από το σπίτι της. Πάντα ανταποκρινόταν με αγάπη. Ο ανιψιός της, ο Μάκος, ήταν φίλος μου και παίζαμε στα γκαλντερίμια. Η Βασιλική είχε για τον καθένα έναν απλό λόγο, μια διακριτική προσοχή, και πάντα έναν χαιρετισμό κι μια ευχή για την οικογένειά μου.
Στον Άγιο Νικόλαο, ή στις γιορτές της Αγίας Αγάθης και της Αγίας Παρασκευής, ήταν η ψυχή της ομάδας των νεωκόρων. Με γοήτευε ο τρόπος που άλλαζε τα κεριά στα μανουάλια, με ήρεμη ακρίβεια, χωρίς ποτέ να καίγεται. Ο παππούς μου ο Νίκος, δεξί χέρι του παπά Πάνου, έκανε κι αυτός το ίδιο. Πάντα με συγκινούσαν τα επιδέξια χέρια των ανθρώπων.
Η Βασιλική, που τη φωνάζαμε τρυφερά Θεία Βασίλω, ήταν μοδίστρα. Έφτιαχνε και τα ομορφότερα στεφάνια λουλουδιών της Πρωτομαγιάς. Την είχα φωτογραφίσει πολλές φορές τα καλοκαίρια και της άρεσε να την πειράζω « Πως είναι το μοντέλο μου σήμερα ; » της έλεγα χαριτολογώντας.
Θυμάμαι πολύ καθαρά τη στιγμή της φωτογραφίας. Ήταν δύο τα ξημερώματα, στις 22 Αυγούστου 2023. Το βλέμμα της ήταν ακόμη ζωηρό. Τακτοποιούσε το παρεκκλήσι καθώς οι παρέες γλεντούσαν κάτω από τα πλατάνια. Της έδειξα την εικόνα όπου, καθώς εξέπνεε απαλά, έσβηνε ένα κερί. Κοίταξε την οθόνη και μετά εμένα, κατάματα. « Έπιασες την ψυχή μου » είπε.
Χθες το βράδυ, στη γιορτή της Αγίας Αγάθης, μέσα στην έκσταση του νταουλιού και τους διαπεραστικούς ήχους του ζουρνά, ρώτησα τον Παντελή και τον Γαβρίλη αν είχαν νέα της. Με έναν περίεργο τρόπο το πρόσωπό της πέρασε έντονα μέσα από το μυαλό μου, λίγα μέτρα από το παρεκκλήσι όπου παλιά αγρυπνούσε τις νύχτες του πανηγυριού. Μου είπαν πως είχε κάποια προβλήματα υγείας, αλλά ότι ήταν καλύτερα. Στο ίδιο σημείο, την ένιωσα πολύ βαθιά. Σαν μια σιωπηλή παρουσία. Σαν να πέρασε ένας άγγελος.
Σήμερα το απόγευμα έμαθα για τον θάνατό της και λυπήθηκα. Η Βασιλική ήταν ενενήντα ετών… Έφυγε την ημέρα της Αγίας Αγάθης, της Αγίας που τόσο είχε τιμήσει με όλο της το είναι. Μια άκακη ψυχή, ένα διακριτικό φως που πάντα κρατούσε άσβεστο το φυτίλι της καλοσύνης. Αιωνία η μνήμη της. Τα συλλυπητήρια μου στην οικογένεια της».
