Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να κλείσει τη δευτερολογία του στη Βουλή με μία αιχμηρή και απολύτως πολιτική επίθεση απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, μεταφέροντας στο επίκεντρο όχι μόνο την αντιπαράθεση με τον Σωκράτη Φάμελλο αλλά και το όνομα του Αλέξη Τσίπρα, το οποίο, όπως είπε, «δεν το πολυλένε στον ΣΥΡΙΖΑ». Η παρέμβασή του έγινε στο κλείσιμο μιας ήδη υψηλότονης κοινοβουλευτικής συζήτησης και στόχευσε ευθέως στην εσωτερική κατάσταση του χώρου της Κεντροαριστεράς, με τον πρωθυπουργό να μιλά για άγχος γύρω από τη δεύτερη θέση και για μια βαθιά ειρωνεία που, κατά την εκτίμησή του, χαρακτηρίζει τη στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στον πρώην πρωθυπουργό. Η φράση που ξεχώρισε ήταν σκληρή και απολύτως στοχευμένη: «Και να εύχεστε ενδόμυχα να έρθει να φτιάξει κόμμα μπας και καταφέρετε να επανεκλεγείτε». Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναπαράχθηκε ευρέως από τα μέσα ενημέρωσης αμέσως μετά τη συνεδρίαση, καθώς συμπύκνωνε το πολιτικό μήνυμα που ήθελε να στείλει ο πρωθυπουργός.
Στην ίδια τοποθέτηση, ο πρωθυπουργός επιχείρησε να συνδέσει την παρούσα εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ με την προηγούμενη ηγετική περίοδο του Αλέξη Τσίπρα, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα βρίσκεται παγιδευμένο σε μια αντίφαση. Από τη μία, όπως είπε, δεν τολμά να αποδοκιμάσει εκείνον που «σας έφερε σε αυτά τα ποσοστά», και από την άλλη, κατά την κυβερνητική ανάγνωση, προσδοκά ότι μια νέα πολιτική πρωτοβουλία του πρώην πρωθυπουργού θα μπορούσε να δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής επιβίωσης για σημερινά στελέχη. Σε αυτή τη βάση ο Μητσοτάκης μίλησε για «απόλυτη ειρωνεία», λέγοντας ότι βλέπει έναν πρώην αρχηγό να έχει αποχωρήσει, να τους «ευτελίζει με αυτόν τον τρόπο» και παρ’ όλα αυτά να μην υπάρχει το θάρρος να υπάρξει ανοιχτή τοποθέτηση από τα σημερινά στελέχη του κόμματος. Πρόκειται για γραμμή που συνδέεται και με ευρύτερες συζητήσεις του τελευταίου διαστήματος για ενδεχόμενες νέες πρωτοβουλίες Τσίπρα στον χώρο της Κεντροαριστεράς, συζητήσεις που έχουν καταγραφεί σε σειρά δημοσιευμάτων και έχουν τροφοδοτήσει έντονες εσωτερικές ζυμώσεις.
Μητσοτάκης: Το καρφί για τη δεύτερη θέση και ο υπαινιγμός για τον Τσίπρα
Ο πυρήνας της παρέμβασης Μητσοτάκη δεν ήταν τυχαίος. Με την αναφορά του στον Νίκο Ανδρουλάκη και αμέσως μετά στον Σωκράτη Φάμελλο, ο πρωθυπουργός θέλησε να εμφανίσει τον χώρο της Κεντροαριστεράς ως εγκλωβισμένο σε έναν ιδιότυπο ανταγωνισμό χαμηλών προσδοκιών, όπου το βασικό διακύβευμα δεν είναι η κυβερνητική προοπτική αλλά το ποιος θα κόψει δεύτερος το νήμα. «Προβάλετε το άγχος σας για το ποιος θα κατακτήσει τη δεύτερη θέση», είπε χαρακτηριστικά, δίνοντας στην παρέμβασή του μια καθαρά στρατηγική στόχευση. Η αναφορά αυτή δεν ήταν απλώς μια κοινοβουλευτική ατάκα, αλλά μέρος μιας συνολικότερης προσπάθειας να παρουσιαστούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης ως πολιτικά αμυνόμενα και εγκλωβισμένα σε εσωτερικά άγχη, χωρίς σαφή εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το στοιχείο αυτό ενισχύθηκε και από τη διατύπωση ότι υπάρχει κάποιος «ο οποίος έρχεται» και το όνομα του «δεν το πολυλένε στον ΣΥΡΙΖΑ», άρα ο υπαινιγμός προς τον Αλέξη Τσίπρα ήταν σαφής και εσκεμμένος.
Η συγκεκριμένη αιχμή πατάει πάνω σε ένα πραγματικό πολιτικό υπόβαθρο. Το τελευταίο διάστημα υπάρχουν δημόσιες αναφορές και δημοσιεύματα που συνδέουν τον Αλέξη Τσίπρα με διεργασίες για ένα πιθανό νέο πολιτικό εγχείρημα, με στόχο έναν νέο «προοδευτικό πόλο». Το Βήμα είχε γράψει ήδη από τις αρχές Απριλίου για σχεδιασμό σε φάση επιτάχυνσης γύρω από νέο κόμμα, ενώ από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ ο Σωκράτης Φάμελλος έχει μιλήσει επανειλημμένα υπέρ της ενότητας και ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου, αναγνωρίζοντας και τον ρόλο του Τσίπρα στις διεργασίες αυτές. Έτσι, ο Μητσοτάκης επιχείρησε να μετατρέψει αυτό το υπόβαθρο σε όπλο κοινοβουλευτικής πίεσης, λέγοντας ουσιαστικά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά περιμένει πολιτικά να σωθεί από εκείνον που τον οδήγησε στη σημερινή του θέση.
Μητσοτάκης: Η στόχευση στο εσωτερικό της Κεντροαριστεράς
Η επίθεση αυτή δεν είχε μόνο συγκυριακό χαρακτήρα, αλλά και σαφή πολιτική στόχευση. Ο πρωθυπουργός επιχείρησε να εμφανίσει τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα χωρίς εσωτερική αυτοπεποίθηση και χωρίς το θάρρος να αναμετρηθεί με το παρελθόν του. Παράλληλα, με το να βάλει στο ίδιο κάδρο και το ΠΑΣΟΚ, μέσω της αναφοράς στο άγχος για τη δεύτερη θέση, θέλησε να περιγράψει συνολικά τον χώρο της Κεντροαριστεράς ως ένα πεδίο κατακερματισμένο, ανταγωνιστικό και πολιτικά αμήχανο. Η γραμμή αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη κυβερνητική στρατηγική που επιδιώκει να αναδείξει τη Νέα Δημοκρατία ως τον μόνο σταθερό πόλο εξουσίας απέναντι σε μια αντιπολίτευση που, κατά την κυβερνητική αφήγηση, περισσότερο αναμετριέται με τις μεταξύ της ισορροπίες παρά με την κυβέρνηση. Το γεγονός ότι αυτή η επίθεση ήρθε στο κλείσιμο της δευτερολογίας του Μητσοτάκη δείχνει ότι επρόκειτο για συνειδητή πολιτική επιλογή με σαφή επικοινωνιακή επιδίωξη.
Έτσι, η φράση για τον Τσίπρα δεν λειτούργησε απλώς ως ένα ακόμα κοινοβουλευτικό «καρφί». Ήταν μια συνολική περιγραφή της κατάστασης που, κατά τον πρωθυπουργό, επικρατεί στον απέναντι χώρο: αμηχανία, εσωτερική ειρωνεία, φόβος πολιτικής εξαΰλωσης και κρυφή προσδοκία για έναν νέο φορέα που θα ανατάξει τα πρόσωπα που σήμερα δεν μπορούν να σταθούν αυτόνομα. Αυτό ακριβώς ήταν και το πραγματικό νόημα της επίθεσης Μητσοτάκη. Όχι μόνο να χτυπήσει τον ΣΥΡΙΖΑ για το παρελθόν του, αλλά να τον χτυπήσει για το πώς διαχειρίζεται το δικό του μέλλον.
